ΟΤΑΝ ΧΑΡΑΖΕΙ

«Δεν ξε?ρεις ο?τι το πιο βαθυ? σκοτα?δι τη νυ?χτα ει?ναι λι?γο πριν την αυγη?;» ει?πε ο Αντω?νης Μπα?καρος στον Αντω?νη Σαμαρα?κη πα?νω στα βουνα? της Θεσσαλι?ας, στα χρο?νια της Αντι?στασης. Ο Νι?κος Ε. Νεοκλε?ους, σ αυτο? το βαθυ? σκοτα?δι βρι?σκει παρηγορια? για απω?λειες που συντελε?στηκαν και πο?θους που δεν εκπληρω?θηκαν. Εξομολογητικο?ς, χωρι?ς φλυαρι?ες και αναθε?ματα, αγγι?ζει τη ρε?ουσα πληγη? αλω?νοντας κα?θε ψευ?τικο συμβιβασμο? της ανθρω?πινης ανα?γκης για υπεκφυγε?ς.
Χωρι?ς να αθωω?νει και χωρι?ς να ενοχοποιει? καμια? συναισθηματικη? ε?ξαρση, αφη?νει την ποι?ηση? του να ανυψωθει? πα?νω απο? τα συμβατα? και συναινει? να σκυ?ψουμε πα?νω απο? την πληγη? του. Μετουσιω?νει δυνητικα? τον πο?νο, τον πο?θο, την ελπι?δα σε λο?γο ντυμε?νο με σα?ρκα και αι?μα που πα?λεται στη ροη? των φλεβω?ν μας.
Την αναμε?νει την αυγη?, ευ?θραυστος μα ανυπο?μονος. Την αφη?νει να ξεπλυ?νει λυτρωτικα? απο? πα?νω του τη νυ?χτα και ανα?λαφρος ξεκινα? το ο?νειρο της νε?ας με?ρας. Γιατι? ο?πως λε?ει και ο στιχουργο?ς Θανα?σης Παπακωνσταντι?νου Ο?ταν χαρα?ζει, ο πρω?τος στεναγμο?ς / βγαι?νει απ τα πιο σφιγμε?να χει?λη. / Σαν πεταλου?δα στην κα?μαρη πετα? / ψα?χνοντας α?νοιγμα να φυ?γει. […] Πι?σω απ τους λο?φους, πι?σω απ τα βλε?φαρα / υπα?ρχει το?πος και για σε?να. / Χωρι?ς Βαστι?λη, χωρι?ς ανα?θεμα / χωρι?ς τα χει?λη τα σφιγμε?να.
Σ ευχαριστου?με Νι?κο Νεοκλε?ους, που μας υπενθυμι?ζεις επι?μονα, ο?τι πι?σω απο? τα σφαλιστα? μας μα?τια, ξαγρυπνα? η χαρα? και η ελπι?δα, ε?τοιμες ν ανθι?σουν ο?ταν χαρα?ξει.