ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Δεν νομίζω ότι υπάρχει καλύτερος τρόπος να συμπυκνώσει κανείς την υπόθεση «Κόκκινο λουλούδι» από τις ακόλουθες τέσσερις προτάσεις, που όλες μαζί συνιστούν μόλις και μετά βίας δυο γραμμές τυπωμένων λέξεων. «Κανείς άλλος δεν το είδε. Είμαι ο μόνος που το είδα. Πώς μπορώ, λοιπόν, να το αφήσω να ζήσει; Έχω χρέος να το αφανίσω». Μια δήλωση απολύτως αποκαλυπτική για την άποψη και την ψυχοσύνθεση του Β. Γκάρσιν αναφορικά με τον εαυτό και τον κόσμο. Μια άποψη ευθύνης που, μέσα στην καθαρότητά και την ώσμωσή της με το απόλυτο, εισέρχεται στον παραλογισμό. Αυτή είναι όμως η στάση που υιοθετεί ο συγγραφέας, καθώς συσχετίζεται με τον ήρωα του βιβλίου. Αλλά τι ακριβώς συμβαίνει, ποιο είναι το «Κόκκινο λουλούδι και ποιος είναι αυτός ο Β. Γκάρσιν;»
Ο Β. Γκάρσιν ανήκει στην περίφημη λογοτεχνική γενιά του 1870 της Ρωσίας. Ψυχή ευαίσθητη, ταλέντο αξεπέραστο που είχε την ατυχία να έρθει αντιμέτωπος με την ψυχική νόσο πάρα πολύ νωρίς. Εθελοντής στρατιώτης με παράσημο ανδρείας, που καταρρέει ψυχικά όταν εκτελείται μπροστά του ένας νεαρός επαναστάτης. Ο Γκάρσιν με αφορμή το περιστατικό αυτό σταδιακά αποδιοργανώνεται και καταλήγει στο ψυχιατρείο. Προσπαθεί, ξαναπροσπαθεί, όμως μάταια. Το οικουμενικό κακό που αναλαμβάνει εντελώς μόνος του να εξοντώσει τον συντρίβει κατά κράτος και τον οδηγεί να ριχτεί αυτοβούλως από τις σκάλες του τετάρτου ορόφου και να πεθάνει. Στον σύντομο βίο της αυτή η λυπημένη μορφή προλαβαίνει να μας δώσει μερικά αριστουργηματικά έργα, που θα σημαδέψουν αμετάκλητα την Ρωσική αλλά και παγκόσμια λογοτεχνία. Σημαντικότερο δε όλων φαίνεται ότι είναι «Το κόκκινο λουλούδι».
Ο ήρωας του βιβλίου χωρίς καλά καλά να το συνειδητοποιήσει, όπως γίνεται συνήθως, βρίσκεται σε ένα ψυχιατρικό άσυλο. Εκεί δέχεται όλες τις φριχτές φροντίδες που ιστορικά εφαρμόζει η ψυχιατρική στους αρρώστους της. Αντιμετωπίζει τον βασανισμό του με στωικότητα και καλοσύνη για τους δεσμώτες του. Κατανοεί ότι έχει ένα σοβαρό πρόβλημα και αυτοκατατάσσεται στους ψυχασθενείς, με ωριμότητα και βάθος που αρμ