Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

Π?ρε φτερ? το? Κ?­ρακα, καρ­δι? το? Δογ­κι­σ?τη
?π­πο­τι­σμ? το? Γι­α­χουντ? φιλ? το? ?­σκα­ρι­?τη
Το? Λο­ρεν­τζ?κι τ? σχοιν?, το? Πα­πα­δ?κη π?νο
Τ? α?μα πο? πλημ­μ?­ρισε τ? φε­τειν? τ? χρ?νο
Τ?ς ?­χεν­τρας τ? λ?­γι­σμα, τ?ς ?­λε­πο?ς τ? μ?τι
Κα? τ?ς πα­τρ?­δος ?­ρωτα ?π? τ?ν ?­φι­?λτη
Το? λι­α­κο­νιο? τ?ν ?­μορ­φι?, τ? ζ?­στη το? χει­μ?να
Το? Βε­νι­ζ?­λου τ?ς ψυ­χ?ς ν? ?­χης τ?ν ε?­κ?να.

Μαν­τι­νάδα που τρα­γου­δή­θηκε στην Κρήτη το 1893 την πε­ρί­οδο που το νησί συγ­κλο­νι­ζό­ταν από την κα­τα­δίκη σε θά­νατο και την ε­κτέ­λεση δύο Ελ­λή­νων χρι­στι­α­νών, του Αν­τώ­νιου Λα­ρεντ­ζάκη και του Γε­ώρ­γιου Πα­πα­δάκη. Οι Λα­ρεντ­ζά­κης και Πα­πα­δά­κης το 1893 κα­τη­γο­ρή­θη­καν ά­δικα για τον φόνο ε­νός μου­σουλ­μά­νου, του Τουρ­κο­κρη­τι­κού Τε­φίκ Βέη Μπάν­τρη ή Μπαν­τράκη.

Ο Ε­λευ­θέ­ριος Βε­νι­ζέ­λος όχι μόνο ή­ταν δι­κη­γό­ρος της πο­λι­τι­κής α­γω­γής αλλά α­γω­νί­στηκε με φανατισμό για να ε­κτε­λε­στεί γρή­γορα η θα­να­τική ποινή των δύο νέων ώ­στε να μην υ­πάρ­ξει χρό­νος για να δο­θεί σουλ­τα­νική χάρη ή να γί­νει α­να­ψη­λά­φηση της δί­κης και να προ­σκο­μι­στούν στοι­χεία που θα α­πο­δεί­κνυαν την α­θω­ό­τητά τους.