ΕΡΕΥΝΑ, ΣΥΝΘΕΣΗ, ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Το γόνιμο και ειδολογικά ευρύ σκηνοθετικό έργο του Σπύρου Α. Ευαγγελάτου (1940-2017), που καταγράφεται σε περισσότερες από διακόσιες παραγωγές θεάτρου και όπερας, άφησε αναμφισβήτητα ισχυρό αποτύπωμα στη σύγχρονη σκηνή. Από τους κορυφαίους αναμορφωτές της τέχνης του θεάτρου στην Ελλάδα, προχώρησε σε τολμηρούς πειραματισμούς στο πεδίο της αναβίωσης του αρχαίου δράματος και σφράγισε με την επί δεκαετίες παρουσία του το Φεστιβάλ Επιδαύρου. Διερεύνησε συστηματικά το κλασικό ρεπερτόριο προσφέροντας σύγχρονες και ανανεωτικές σκηνικές αναγνώσεις και πρότεινε νέες σκηνοθετικές και ερμηνευτικές κατευθύνσεις στις παραστάσεις του λυρικού θεάτρου. Ανέδειξε με επιμονή και φανατισμό την παλαιότερη ελληνική γραμματεία προβαίνοντας στη σκηνική υλοποίηση (θεατρικών και μη) κειμένων που πολύ δύσκολα και πολύ σπάνια παρουσιάζονταν και με τις διεθνείς περιοδείες των παραστάσεων του προσωπικού του θιάσου, του Αμφι-Θεάτρου, κατόρθωσε να μεταφέρει τη σύγχρονη ελληνική θεατρική δημιουργία σε τριάντα περίπου πόλεις των πέντε ηπείρων. Παράλληλα με την επιστημονική και διδακτική του δραστηριότητα (Ομότιμος Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος και Πρόεδρος της Ακαδημίας Αθηνών) και τη διεύθυνση σημαντικών καλλιτεχνικών οργανισμών (Γενικός Διευθυντής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, Γενικός Διευθυντής και Πρόεδρος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και Πρόεδρος του Ελληνικού Κέντρου του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου), κατέθεσε ένα εξόχως παραγωγικό έργο σε διάστημα πενήντα πέντε ετών. Επιχείρησε και πέτυχε να χαράξει έναν δικό του, εντελώς προσωπικό δρόμο στη σκηνοθεσία, μακριά από παγιωμένες αντιλήψεις και εδραιωμένες αισθητικές τάσεις, μακριά από μεθόδους και «σχολές», επιτυγχάνοντας μια ανεξάντλητη υφολογική ποικιλία στις παραστάσεις του, που πήγαζε από τη διερεύνηση των συστατικών στοιχείων κάθε κειμένου, τη βαθιά γνώση της μακραίωνης ευρωπαϊκής θεατρικής παράδοσης, τη μουσικότητα που συνυφαινόταν με τη σκηνοθετική σύλληψη, την επιτυχή αφομοίωση –και ενίοτε ανάμειξη– μορφών και ειδών και