ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΜΟΝΙΜΗΣ ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΤΗΤΑΣ

Μπαι?νει φουριο?ζος ο ποιητη?ς στις καρδιε?ς μας, ν αφη?σει παρα?πονα, οργη?, αγωνι?α, θλι?ψη. Να ει?ναι προνο?μιο της νιο?της, α?ραγε, ο?τι μπορει? να τα νιω?θει ο?λα ταυτο?χρονα, σε με?γεθος αναπα?ντεχα μεγα?λο; Η? μη?πως οι καιροι? του?τοι απαιτου?ν σιωπη?, απο? ανθρω?πους που κραυγα?ζουν τα σωθικα? τους για αλη?θεια;
Ο?,τι κι αν ευθυ?νεται, φτια?χνει ποιητε?ς που δεν βολευ?ονται σ αυτη? τη διπρο?σωπη κανονικο?τητα? μας. Γιατι?, στ αλη?θεια, πω?ς καταφε?ραμε να βλε?πουμε κανονικο?τητα, την αλλοπρο?σαλλη πραγματικο?τητα που ζου?με;
Ευτυχω?ς για εμα?ς, οι ποιητε?ς ει?ναι επι?μονοι εργα?τες της ατο?φιας αλη?θειας και δεν μας αφη?νουν να χαθου?με στον «μεθυστικο?» λαβυ?ρινθο της συνεχου?ς αυτοπραγμα?τωσης αλλα? μας τραβα?νε δυνατα? απ το μανι?κι να μα?θουμε να μοιραζο?μαστε τους προσωπικου?ς μας θησαυρου?ς γνω?σης και συναισθη?ματος.
Ε?νας τε?τοιος ποιητη?ς ει?ναι και ο Συμεωνι?δης. Με?σα στις λε?ξεις του, μεγεθυ?νει το ανα?στημα? του και απαιτει? ασυμβι?βαστα να δρε?ψει τους καρπου?ς της σπορα?ς του, ν αγαπη?σει κι αυτα? που μισει? και να ζη?σει!
Γιατι? ο?πως μας λε?ει και ο Νικηφο?ρος Βρεττα?κος: «Ει?μαι κι εγω? / μια μικρη? λεπτομε?ρεια / με?σα στην τραγικη? / ιστορι?α του συ?μπαντος. / Τα κυ?τταρα? μου διεχω?ρισα / σε α?πειρα πολλοστημο?ρια / για να τ’ αγαπη?σω ο?λα / ο?σα κινου?νται στη γη, /ο?σα στων θαλασσω?ν τα βα?θη αναπαυ?ονται / κι ο?σα στ’ αχανη? μου? διαφευ?γουν.